mozaika z Hagia Sophii
„Ogłaszam więc postanowienie PANA! Powiedział do Mnie: Ty jesteś Moim Synem, dziś Ciebie zrodziłem. Zażądaj tylko, a dam Ci w dziedzictwo narody i w posiadanie krańce ziemi”.
Psalm 2,7-8
Bracia i siostry, Adwent jest czasem, kiedy się wyciszamy, kiedy spoglądamy w głąb sumienia, kiedy rozważamy nasze życie i miniony rok. Większość z nas nie odważyłaby się powiedzieć, że wszystko zrobiliśmy doskonale, że dobrze dbaliśmy o wszystkie nasze relacje, że kochaliśmy nie tylko naszych bliskich, lecz także śmierdzącego bezdomnego w nocnym tramwaju, albo że przez cały rok byliśmy wzorowymi obywatelami, małżonkami, dziećmi i pracownikami. Nikt z nas nie może tak powiedzieć, nikt z nas nie może się tym chlubić. Adwent jest również czasem oczekiwania — oczekiwania na nadejście naszego wytchnienia, naszego odkupienia, które usunie grozę oskarżającego nas sumienia. Dlatego radujemy się, widząc nowo narodzonego Zbawiciela w żłobie.
To jest proroctwo naszego psalmu: Bóg Ojciec zrodził swego Syna. W Jego imię zostaliśmy przybrani, ludzie wszystkich narodów stają się Jego dziećmi i odziedziczą to, co należy do Syna Bożego, czyli pokój i życie wieczne w Jego niebiańskim królestwie. Zbawcza ewangelia ukrzyżowanego Chrystusa będzie głoszona aż po krańce ziemi, a Zbawiciel powoła ludzi ze wszystkich stron świata do swego panowania. Kiedy ktoś staje się Jego własnością, odziedziczy całą łaskę, dobroć, sprawiedliwość, przebaczenie grzechów, pokój i wieczne błogosławieństwo, które są w Bożym królestwie. Możemy radować się oraz odpocząć w pewności naszego zbawienia z łaski przez wiarę, jak ośmiela nas Paweł: Nic, absolutnie nic, nie może nas odłączyć od miłości Chrystusa! [Rz 8,39] Jak radośnie obwieszcza stara czeska pieśń: „Chrystus się narodził, weselmy się! Z bied nas wyswobodził, radujmy się! Z łona Panieńskiego, z rodu królewskiego już nam się narodził”. [ŚE 37]
ks. Martin Damašek
tekst oryginalny:
“I will tell of the decree: The LORD said to me, “You are my Son: today I have begotten you. Ask of me, and I will make the nations your heritage, and the ends of the earth your possession.”
Psalm 2:7-8
Brothers and sisters, Advent is the time when we calm down, when we retreat into our conscience, when we reflect on our lives and on the past year. Most of us would not dare to say that we did everything perfectly, that we nurtured well all our relationships, that we loved not only our loved ones but also the stinky homeless person in the night tram, or that we were perfect citizens, spouses, children, and workers the whole year. None of us can say that, none of us can boast. Advent is also the time of waiting, waiting for the advent of our relief, of our redemption that would remove the terror of our indicting conscience. This is why we delight in seeing the newborn Savior in the manger.
This is the prophecy of our psalm: God the Father has begotten His Son. We are adopted into His name, people of all nations become His children, and they will inherit what belongs to the Son of God, namely peace and life eternal in His heavenly kingdom. The saving gospel of Christ crucified will be preached to the ends of the earth and the Savior will call people from all ends of the earth to His dominion. When somebody becomes His possession, the person will inherit all the grace, goodness, righteousness, forgiveness of sins, peace and eternal blessedness that is in God’s kingdom. And we can rejoice and rest in the certainty of our salvation by grace through faith as Paul is encouraging us: Nothing, absolutely nothing, can separate us from Christ’s love! As an old Bohemian carol joyfully sings: “Let our gladness have no end, alleluia! For to earth did Christ descend, alleluia! On this day God gave us Christ, His Son, to save us; Christ, His Son, to save us.”
Rev. Martin Damašek
