Rembrandt, „Powrót syna marnotrawnego”
„Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią”.
Ps 130,3-4 [BT]
Psalm 130,3-4 to głęboka refleksja nad miłosierdziem Boga i naszą grzesznością. W pierwszej części, pytanie „któż się ostoi?” stawia nas w obliczu naszej słabości i win. Uznawanie własnych grzechów jest kluczowe w duchowym życiu, ale też rodzi lęk przed ostatecznym osądem.
Jednak werset 4 przynosi pocieszenie: „Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią”. To pokazuje, że Boże przebaczenie nie jest tylko aktem łaski, ale także zaproszeniem do głębszej relacji z Nim. Bojaźń, o której mowa, to nie strach, lecz szacunek i podziw dla Jego miłości i sprawiedliwości.
W kontekście Dziękczynienia, te wersety mogą być przypomnieniem, że choć jesteśmy grzeszni, to Bóg zawsze jest gotów nam przebaczyć. Możemy dziękować Mu za Jego nieskończoną miłość i miłosierdzie, które dają nam nadzieję i pozwalają na nowo zbliżyć się do Niego. To także zachęta do przebaczania innym, bo jeśli Bóg nam przebacza, to i my powinniśmy dążyć do przebaczenia w relacjach międzyludzkich.
modlitwa
Panie, gdy patrzymy na nasze życie, widzimy nasze winy i wiemy, że nikt z nas nie mógłby się ostać przed Twoją świętością. Dziękujemy jednak, że w Tobie jest przebaczenie i że Twoja łaska podnosi nas z upadków. Napełnij nasze serca wdzięcznością i świętym szacunkiem, abyśmy sami umieli przebaczać innym. Amen.
ks. Rafał Bukowiecki
