Caspar David Friedrich, „Ruiny opactwa Eldena”
„Bóg jest naszą ucieczką i mocą, niezawodną pomocą w utrapieniach. Dlatego się nie zlękniemy, choćby zatrzęsła się ziemia i góry zapadły w głąb morza”.
Ps 46, 2-3
W ostatnim czasie, kiedy myślę i patrzę na współczesny Kościół, czuję coraz większą beznadzieję. Widzę Kościoły, które nie potrafią się zreformować. Które każdego roku tracą wiernych, a jednak są uparte w przekonaniu, że to, co wciąż robią, jest właściwe i bezbłędne. Widzę Kościół, który nie chce się nawrócić i pokutować. Kościół, który zapomniał, jak się walczy, i się poddał. Człowiek, patrząc na taki stan Kościoła, szybko traci nadzieję, szybko traci jakąkolwiek chęć zmieniania czegokolwiek i prób budowania czegoś sensownego.
Właśnie w takiej sytuacji przemawia do nas dzisiejszy psalm. Mówi: nie bój się, choćby zatrzęsła się ziemia i góry zapadły się w morze; mimo wszystkich twoich problemów w Kościele, w chrześcijaństwie, a także mimo walk w twoim osobistym życiu — Ja, twój Bóg, jestem z tobą. Ja cię nie opuszczę. Czasem Bóg nie usuwa burz i trudności z naszego życia, ale przechodzi przez nie razem z nami. On, kiedy przyszedł na ten świat, spotkał się z niezrozumieniem, z odrzuceniem Jego przesłania, z Kościołem, który nie chciał się zmienić; spotkał się ze śmiercią. I to dla ciebie. Dla ciebie zniósł krzyż, dla ciebie zstąpił do piekieł, dla ciebie zmartwychwstał. Abyś mógł wiedzieć, że pomimo wszystkich twoich upadków i porażek, każdej twojej beznadziei i każdego pytania bez odpowiedzi — możesz wyznawać: Bóg jest moją ucieczką i mocą, pomocą w ucisku zawsze obecną.
Matej Kolik
tekst oryginalny:
Žalm 46:1-2
Boh nám je útočiskom a silou, pomocou v súžení vždy osvedčenou.
Preto sa nebojíme, keby sa prevrátila zem a vrchy klátili sa v srdci mora.
V poslednom čase, keď rozmýšľam a vidím modernú cirkev, sa cítim stále viac a viac beznádeje. Vidím cirkvi ktoré sa nevedia reformovať. Ktoré každý rok strácajú členov, no sú zatvrdené v tom že to čo opakovane robia je správne a nemá chyby. Vidím cirkev ktorá je neochotná otočiť sa a činiť pokánie. Cirkev ktorá zabudla bojovať, a vzdala sa. Človek, keď sa pozrie na takéto štádium cirkvi rýchlo stratí nádej, rýchlo stratí hocijakú chuť meniť veci a snažiť sa stavať niečo zmysluplné.
Do takejto situácie nám presne hovorí dnešný žalm. Hovorí, neboj sa, aj keby sa prevrátila zem a vrchy padli do mora, aj napriek všetkým tvojím problémov v cirkvi, v kresťanstve ale aj napriek zápasom v tvojom osobnom živote, ja, tvoj Boh, som s tebou. Ja ťa neopustím. Niekedy Boh búrky a ťažkosti v našom živote nezmení, ale pretrpí ich s nami. On, keď prišiel na tento svet, sa stretol s nepochopením, stretol sa z odmietnutím jeho správy, stretol sa s cirkvou ktorá bola neochotná sa zmeniť, stretol sa so smrťou. A to pre teba. Pre teba pretrpel kríž, pre teba zostúpil do pekiel, pre teba vstal z mŕtvych. Aby si mohol vedieť že napriek všetkým tvojím pádom a zlyhaniam. Každej tvojej beznádeji a neodpovedanej otázke, môžeš prehlasovať: Boh je mojím útočiskom a silou, pomocou v súžení vždy osvedčenou.
