Brian Jekel, „Niewidomy Bartymeusz”
„PAN uwalnia więźniów. PAN otwiera oczy ślepych; PAN podnosi przygnębionych; PAN miłuje sprawiedliwych. PAN strzeże przychodniów, wspomaga sierotę i wdowę, ale krzyżuje drogę niegodziwych. PAN będzie królował na wieki, twój Bóg, o Syjonie, z pokolenia na pokolenie. Alleluja”.
Ps 146,7b-10
Bóg ustanowił królów, aby stanowili pokój, dobrobyt i pomyślność dla narodu. Czytając dzisiejszy tekst, nie sposób nie pomyśleć w jego kontekście o Królu Dawidzie (który jest autorem wielu Psalmów, choć raczej nie jest autorem akurat tego) – królu, który był ukochany przez Izraela jak żaden inny. Królu, przy którym naród mógł powiedzieć „wszystko jest dobrze”. Mało rzeczy może pocieszyć naród bardziej niż dobry rządzący, który działa sprawiedliwie i z mocą,
W Adwencie przypominamy sobie jednak, że mamy władcę o wiele lepszego niż Król Dawid. Chrystus, choć wyszedł z rodu Dawida, jest Panem i Władcą całej ziemi, i ma moc nad „książętami tego świata”.
Dzisiejszy Psalm również przypomina nam, abyśmy nie pokładali naszej nadziei w naszych ziemskich władcach (Ps 146,3) – próżno szukać u nich ratunku i zbawienia.
Dalej czytamy, że błogosławiony jednak jest ten, który pokłada nadzieję w Panu (Ps 146,5). A nasz Pan – wcielony Bóg – jest Królem, który nie tylko rządzi sprawiedliwie i „krzyżuje drogę niegodziwych” (choć często zdaje się nam, że trwa to wieki, a niegodziwi prosperują bez końca…).
Nasz Pan jest przede wszystkim Królem miłosiernym, który litował się nad sierotami i wdowami, uzdrawiał ślepych i podnosił zgnębionych. Nas samych także uwolnił z więzów śmierci duchowej. Otworzył nasze oczy z duchowej ślepoty i przyprowadził nas do poznania prawdy o Bogu. Podniósł nas i codziennie podnosi w naszym przygnębieniu i zniechęceniu, kiedy już brak nam sił.
Dobrą jest rzeczą chwalić takiego władcę – Władcę Wszechświata, którego władza jest nieskończona i który w swojej mocy i wierności daje nam ukojenie, którego tak bardzo potrzebujemy. Chrystus jest Królem, który jest miłosierny i jest nam bliski.
Dlatego „będę chwalić PANA, póki żyję; będę śpiewał memu Bogu, póki będę istniał”. (Ps 146,2)
Anna Pyzia-Nezamutdinov
